Tá ana a chuid cainte ann faoi láthair faoi chosaint a thabhairt do neamhspleachas an Choimisinéara Teanga agus ár dtuairimí a chur in iúl i leith an athbhreithnithe ar Acht na dTeangacha Oifigiúla. Chonac t-léinte á chaitheamh ag micléinn ag fógairt nach dtógadh sé ach ceithre nóiméad chun suirbhé na Roinne a líonadh – ar mhaithe leis an teanga a shábháíl – agus tá feachtas eile ar bun ag maíomh nach bhfuil ach ceithre lá fágtha chun an teanga a shábháíl. Beidh orainn aighneachtaí agus foirmeacha suirbhé comhlíonta bheith istigh ag an Roinn roimh an Mháirt seo chugainn, 31ú Eanáír. Ní chreidim i gceachtar den dhá fheachtas. Tá an suirbhé líonta agam fadó, pé scéal é. Ach ní chreidim go sabháilfidh suirbhé dá bhfabharaí na torthaí ar son na teanga an Ghaeilge. Tá beart níos gníomhaí ná sin ag teastáil. Agus tá’s agaibh, fán am seo, nach gcreidim go bhfuil leas na teanga in Acht na dTeangacha Oifigiúla ach go mothaím go bhfuil eagraíochtaí Ghaeilge ag coimeád greim an fhir bháite ar an duile fige seo de reachtaíocht mar nár mhaith leo go gcaillfí an chath seo. Cath siombalach atá ann. Ar aon nós, teastaíonn uaim go mbeadh na Gaeil chun cinn sa streachailt seo seachas i gcónaí ar an gcúl chos….ag cosaint na nithe atá faoi bhagairt…
Is é seo an smaoineamh a rith liom. Tá ana dhúil i micléinn bheith ag glacadh páirte i léirsithe agus mórshiuíl is a leithéid. Is beag an tairbhe a dhéanann siad. Seó mór atá ann sin an méid.
Dá dtéadh 100 mac léinn maidin Dé Luain go dtí oifig rialtais éigean i lár na cathrach i mBaile Atha Cliath, Corcaigh, Gaillimh, Luimneach agus Port Láirge, abraimís, agus seirbhís éigean a éileamh i nGaeilge agus diultú glan aon ghnó a dhéanamh le héinne i mBéarla agus gan bogadh go dtí go bhfuair tú sasamh i nGaeilge, agus nuair a h-iarrtar ort bogadh, go mbraithfeá ní ar Acht na dTeangacha Oifigiúla ach ar Mír 8 den Bhunreacht: cad é an rud a thitfeadh amach?
Bheadh sé ina raic. Bheadh Joe Duffy agus a cháirde le ceangal. Bheadh polaiteoirí ag rith ar fud an tí agus iad ag caoineadh uiscí a gcinn. Agus bheadh sé léirithe go soiléir go raibh Acht na dTeangacha Oifigiúla ag teastáil ní chun cearta teanga a bhronnadh ar dhaoine ach chun srian a chur ar na cearta teanga atá ar fáil faoin mBunreacht. Is é sin an fath ar reachtaíodh an Achta – fiafraigh de O Cúív, mura gcreideann sibh mise. Sin a dúirt sé go mion minic.
Is é easpa éilimh ar na seirbhísí atá ar tairiscint faoin Acht agus na scéimeann a ghabhann leis atá ag marú na reachtaíochta seo agus is orainn féin, agus ní Fine Gael nó aon pháirtí eile, an locht as sin. Ar ndóígh is beag seirbhis atá ar fáil faoin Acht a bheadh suim ag an ghnath dhuine é a lorg lá ar bith – ach sin mar atá sé leagtha amach le go dteipfeadh sé. Sin an fath go bhfuil sé bunaithe ar scéimeanna – ionas nach ndaingneofaí go deo na scéimeanna do gach comhlacht Stát agus ná bí ag caint ar an dara nó an triú scéim a dhaingniú. Bheifeá níos fearr as ag cur do pháíste síos go dtí an trá agus buicéad ina láimh le h-ordú an fharraige a fholmhú leis an mbuicéad.
Cé go bhfuil go leor á rá ag an Tostal, ag Siompósiam Choláíste na Tríonóide agus ag saineolaithe atá ag faire, is dócha, ar chonradh breá téígeartha chun bheith ina maoirseoirí nó ina chigirí de shórt éigean, níl aon moladh le brí curtha chun tosaigh a chuirfeadh brú ar na h-údaráís géilleadh ar an gceist seo.
An bhfuilim mícheart?
















Bhúr dtuairimí…